२२ डिसेंबर, दिवस ३५६ वा, नित्य पारायण, सार्थ ज्ञानेश्वरी अध्याय १८ वा, ओवी १५७१ ते १५९० सार्थ तुकाराम गाथा अभंग ४२६१ ते ४२७२

“२२ डिसेंबर” सार्थ ज्ञानेश्वरी व संत तुकाराम महाराज सार्थ अभंग गाथा पारायण

हे पारायण पाहण्यासाठी आणि ऐकण्यासाठी🎧
“वारकरी रोजनिशी चॅनल पाहा” 🔊📢

Sartha Gatha + Dnyaneshwari Nitya Parayan 22 December
” राम कृष्ण हरी “
आज दिनांक २२ डिसेंबर असून
आजच्या पारायणात “सार्थ ज्ञानेश्वरीच्या १८ व्या अध्यायातील 25 ओव्या आणि
संत जगद्गुरु तुकाराम महाराज यांच्या अभंग गाथातील १२ अभंग, आज अभंग XX ते XX चे पारायण आपण करणार आहोत.
२२ डिसेंबर, नित्य पारायण, सार्थ ज्ञानेश्वरी अध्याय १८ वा, ओवी १५७१ ते १५९०,

1571-18
आपणचि होऊनि ब्रह्म । सारिजे कृत्याकृत्यांचे काम । मग कीजे का निःसीम । सेवा जयाची ॥1571॥
व ज्याच्या कृपेने आपले असलेले ब्रह्मत्व आपल्यास पटून कृत्याकृत्यांचे सर्व ओझे ( विधिकिर्करत्व) नाहीसे होते व ह्या खऱ्या कृतज्ञतेचे चिन्ह म्हणजे अशा गुरुमाउलीची निःसीम सेवा करणे एवढे एकच कर्तव्य भक्ताला उरतें. 71
1572-18
गंगा सिंधू सेवू गेली । पावताचि समुद्र जाली । तेवी भक्ता सेल दिधली । निजपदाची ॥1572॥
गंगा, सागराच्या भेटीस गेली की तेणे सागररूपच होते, त्याप्रमाणे तुम्ही आपल्या भक्ताल निजपदाची जोड करून देतां. 72
1573-18
तो तू माझा जी निरुपचारु । श्रीकृष्णा सेव्य सद्गुरु । मा ब्रह्मतेचा उपकारु । हाचि मानी ॥1573॥
देवा, तुम्ही माझे ब्रह्मत्व मला दिले ह्याबद्दल उतराई होणे म्हणजे माझ्या स्वाधीन असणारी एकच गोष्ट आहे की, मी अशा माझ्या सद्गुरूची अकृत्रिमपणे आजन्म सेवा करावी. 73
1574-18
जे मज तुम्हा आड । होते भेदाचे कवाड । ते फेडोनि केले गोड । सेवासुख ॥1574॥
जो तुमच्या व माझ्यामध्ये भेदाचा प्रतिबंध होता त्याचा परिहार केल्याने आता हे सेवासुख निरुपम होय. 74
1575-18
तरी आता तुझी आज्ञा । सकळ देवाधिदेवराज्ञा । करीन देई अनुज्ञा । भलतियेविषयी ॥1575॥
तरी हे सकल देवाधिदेवराया, तू आता वाटेल ती आज्ञा कर, ते करीनच. 75

1576-18
यया अर्जुनाचिया बोला । देवो नाचे सुखे भुलला । म्हणे विश्वफळा जाला । फळ हा मज ॥1576॥
ह्या अर्जुनाच्या भाषणाने, देवांना सुखाचे भरते येऊन ते आनंदाने नाचू लागले, व म्हणाले विश्वांत अत्यंत मोठी फलप्राप्ति जर असेल तर असा शिष्य मिळणे हि होय. 76
1577-18
उणेनि उमचला सुधाकरु । देखुनी आपला कुमरु । मर्यादा क्षीरसागरु । विसरेचिना ? ॥1577॥
आपला पुत्र जो चंद्र त्याचे कलाहीनत्व नष्ट होऊन, त्याला पूर्णता आलेली पाहून, सागरालाही नित्य मर्यादेचा विसर पडावा असे भरते येत नाही काय ? (मग देव नाचू लागले तर नवल काय ?) 77
1578-18
ऐसे संवादाचिया बहुला । लग्न दोघांचिया आंतुला । लागले देखोनि जाला । निर्भरु संजयो ॥1578॥
ह्याप्रमाणे संवादरूपी बहुल्यांवर श्रीकृष्णार्जुनांच्या चित्तवृत्तीचे लग्न लागत असलेले (ऐक्य होत असलेले) पाहून संजयालाही प्रेमपूर येऊन तो तल्लीन झाला. 78
1579-18
तेणे म्हणतसे संजयो । बाप कृपानिधी रावो । तो आपुला मनोभावो । अर्जुनेसी केला ॥1579॥
त्या वृत्तीच्या भरांत संजय, राजा धृतराष्ट्रास म्हणला, महाराज, केवढे आपले दोघांचे थोर भाग्य ! श्रीमद्व्यासांनीच आपले आज रक्षण केले 1579
1580-18
तेणे उचंबळलेपणे । संजय धृतराष्ट्राते म्हणे । जी कैसे बादरायणे । रक्षिलो दोघे ? ॥1580॥
त्या वृत्तीच्या भरांत संजय, राजा धृतराष्ट्रास म्हणला, महाराज, केवढे आपले दोघांचे थोर भाग्य ! श्रीमद्व्यासांनीच आपले आज रक्षण केले. 1580
मुख्यसूची ओव्या श्लोक शब्दकोश व्यक्ती मदत PDF&अॅप दृष्टांत

1581-18
आजि तुमते अवधारा । नाही चर्मचक्षूही संसारा । की ज्ञानदृष्टिव्यवहारा आणिलेती ॥1581॥
आज तुम्हाला चर्मचक्षु तर नाहीतच, की ज्याने तुम्ही काही व्यवहार करू शकला असता; पण, तुमच्याकडून ज्ञान दृष्टीचा व्यवहार व्हावा अशी संधि प्राप्त झाली 81
1582-18
आणि रथीचिये राहाटी । घेई जो घोडेयासाठी । तया आम्हा या गोष्टी । गोचरा होती ॥1582॥
आणि माझी स्वतःची गोष्ट सांगणे झाल्यास, ज्या मला रथांच्या घोड्यांच्या परीक्षेसाठी म्हणून ठेवले, त्या मला श्रीकृष्णार्जुन संवादाचा व्यासकृपेने प्रत्यक्ष लाभ झाला. 82
1583-18
वरी जुंझाचे निर्वाण । मांडले असे दारुण । दोही हारी आपण । हारपिजे जैसे ॥1583॥
त्यातही, असा घोर व निर्वाणीचा युद्धप्रसंग सुरू आहे की दोहोंपैकी कोणताही पक्ष हरला तरी आपलाच पराजय झाला असे दोघांनाही म्हणण्याची वेळ आहे. (एककुलत्वात् )83
1584-18
येवढा जिये सांकडा । कैसा अनुग्रहो पै गाढा । जे ब्रह्मानंदु उघडा । भोगवीतसे ॥1584॥
महाराजांच्या कृपेला पारावार नाही; अशा संकटकालामध्येही मूर्त ब्रह्मानंद आपण भोगावा असा त्यांचा आपल्यावर अनुग्रह आहे. 84
1585-18
ऐसे संजय बोलिला । परी न द्रवे येरु उगला । चंद्रकिरणी शिवतला । पाषाणु जैसा ॥1585॥
संजय असे आनंदभरात बोलत होता खरा; पण, तो वृद्ध धृतराष्ट्र, चंद्रकिरणांचा पाषाणावर जसा काहीही परिणाम होत नाही. तसा त्या संवादकाली स्तब्ध होता. 85

1586-18
हे देखोनि तयाची दशा । मग करीचिना सरिसा । परी सुखे जाला पिसा । बोलतसे ॥1586॥
राजाची अशी स्थिति पाहून संजयाने आपले भाषण संपविले, पण त्या संवादसुखाने तो असा वेडावला होता की त्याला बोलल्यावाचून रहावेच ना 86
1587-18
भुलविला हर्षवेगे । म्हणौनि धृतराष्ट्रा सांगे । येऱ्हवी नव्हे तयाजोगे । हे कीर जाणे ॥1587॥
हर्षातीरेकाने- तो भानावर नव्हता म्हणूनच राजाशी बोलला एवढेच, नाहीतर हा संवाद धृतराष्ट्राच्या योग्यतेचा नाही हे तो जाणत होता. 87
सञ्जय उवाच ।
इत्यहं वासुदेवस्य पार्थस्य च महात्मनः ।
संवादमिममश्रौषमद्भुतं रोमहर्षणम् ॥18. 74॥
1588-18
मग म्हणे पै कुरुराजा । ऐसा बंधुपुत्र तो तुझा । बोलिला ते अधोक्षजा । गोड जाले ॥1588॥
संजय मग म्हणाला, राजा धृतराष्ट्रा, तुझा पुतण्या अर्जुन, त्याचे ते भाषण ऐकून भगवान श्रीकृष्णांना अत्यंत आनंद झाला. 88
1589-18
अगा पूर्वापर सागर । यया नामसीचि सिनार । येर आघवे ते नीर । एक जैसे ॥1589॥
अहो, पूर्वसमुद्र व पश्चिमसमुद्र हा जसा नाममात्र भेद आहे, सागरत्व पहाता समानच; 89
1590-18
तैसा श्रीकृष्ण पार्थ ऐसे । हे आंगाचिपासी दिसे । मग संवादी जी नसे । काहीचि भेदु ॥1590॥
तसे पार्थिव देहदृष्टि ठेविली म्हणजे त्या दोन व्यक्ति म्हणाव्या इतकेच; विचारदृष्टया त्या दोघात काहीही भेद नाही. 1590
मुख्यसूची ओव्या श्लोक शब्दकोश व्यक्ती मदत PDF&अॅप दृष्टांत

येथे सार्थ अभंग गाथ्यातील ७० अभंग टाकावे.

सार्थ ज्ञानेश्वरी, ज्ञानेश्वरी पारायण, ज्ञानेश्वरी वाचन, वाचावी ज्ञानेश्वरी, ज्ञानेश्वरीचे पारायण, संत ज्ञानेश्वर, Sartha Dnyaneshwari, Dnyaneshwari Parayan, Dnyaneshwari Wachan, Dnyaneshwari vachan, wachavi Dnyaneshwari, Dnyaneshwariche Parayan, Sant Dnyaneshwar,
Sant Tukaram Abhang Gatha, Tukaram Abhang Gatha, Tukaram Gatha, Tukaram Sartha Abhang Gatha, Sant Tukaram Abhang Gatha Parayan, Sant Tukaram Gatha Parayan, Tukaram Gatha Parayan, Sant Tukaram Sartha Gatha Parayan, Tukaram Sartha Gatha Parayan, Sartha Gatha Parayan,
संत तुकाराम अभंग गाथा, तुकाराम अभंग गाथा, तुकाराम गाथा, तुकाराम सार्थ अभंग गाथा, संत तुकाराम अभंग गाथा पारायण, संत तुकाराम गाथा पारायण, तुकाराम गाथा पारायण, संत तुकाराम सार्थ गाथा पारायण, तुकाराम सार्थ गाथा पारायण, सार्थ गाथा पारायण.