१४ डिसेंबर, दिवस ३४८ वा, नित्य पारायण, सार्थ ज्ञानेश्वरी अध्याय १८ वा, ओवी १४११ ते १४३० सार्थ तुकाराम गाथा अभंग ४१६५ ते १४७६

“१४ डिसेंबर” सार्थ ज्ञानेश्वरी व संत तुकाराम महाराज सार्थ अभंग गाथा पारायण

हे पारायण पाहण्यासाठी आणि ऐकण्यासाठी🎧
“वारकरी रोजनिशी चॅनल पाहा” 🔊📢

Sartha Gatha + Dnyaneshwari Nitya Parayan 14 December
” राम कृष्ण हरी “
आज दिनांक १४ डिसेंबर असून
आजच्या पारायणात “सार्थ ज्ञानेश्वरीच्या १८ व्या अध्यायातील 25 ओव्या आणि
संत जगद्गुरु तुकाराम महाराज यांच्या अभंग गाथातील १२ अभंग, आज अभंग XX ते XX चे पारायण आपण करणार आहोत.
१४ डिसेंबर, नित्य पारायण, सार्थ ज्ञानेश्वरी अध्याय १८ वा, ओवी १४११ ते १४३०,

1411-18
तैसे मजसी येकवटलेया । मी सर्वरूप वाचूनिया । आन काही उरावया । कारण असे ? ॥1411॥
त्याप्रमाणे मजपाशी ऐक्य पावल्यावर व मी सर्वत्र एकरूपाने भरलेला असल्याने म । झ्यावांचुन अन्य पदार्थ उरण्याचे कारणच काय ? 11
1412-18
म्हणौनि तयाचे काही । चिंती न आपुल्या ठायी । तुझे पापपुण्य पाही । मीचि होईन ॥1412॥
म्हणून आपल्या ठिकाणच्या पापपुण्यांची काहीही चिता करू नकोस. (ती जबाबदारी मी घेतो) कारण ती दोन्ही मीच होईन. 12
1413-18
तेथ सर्वबंधलक्षणे । पापे उरावे दुजेपणे । ते माझ्या बोधी वायाणे । होऊनि जाईल ॥1413॥
असे झाल्यावर, माझ्याहून वेगळेपणे उरणे हेच जे पापाचे म्हणजे सर्व संसारबंधाच्या कारणाचे लक्षण, तेच माझ्या सर्वात्मैक्यज्ञानात मिथ्या ठरून जाईल. 13
1414-18
जळी पडिलिया लवणा । सर्वही जळ होईल विचक्षणा । तुज मी अनन्यशरणा । होईन तैसा ॥1414॥
जलात पडलेल्या मिठाला जशी सर्वागाने जलरूपता, त्याप्रमाणे, अर्जुना, माझ्या ठिकाणी अनन्यभावाने शरण आलेल्या तुला मद्रूपता येते येईल. 14
1415-18
येतुलेनि आपैसया । सुटलाचि आहसी धनंजया । घेई मज प्रकाशोनिया । सोडवीन तूते ॥1415॥
असे झाले म्हणजे धनंजया, तू सहज मुक्त आहेसच; पण माझ्या यथार्थ स्वरूपाचा प्रकाश (बोध) अंत:करणवृत्तीवर रूढ करून घे, म्हणजे आपण मुक्त आहोच अथवा मी तुला सोडविले असा (औपचारिक) प्रयय तुला येईल. 15

1416-18
याकारणे पुढती । हे आधी न वाहे चित्ती । मज एकासि ये सुमती । जाणोनि शरण ॥1416॥
यास्तव इतःपर ही मुक्तीची चिता मनात वाहू नको; अर्जुना, सर्वव्यापक एकच एक जो मी, त्या मला ओळखून (अर्थात् तत्त्वतः तद्रूप होऊन) शरण ये. (येथे गीताशास्त्र समाप्त झाले. ) 16
1417-18
ऐसे सर्वरूपरूपसे । सर्वदृष्टिडोळसे । सर्वदेशनिवासे । बोलिले श्रीकृष्णे ॥1417॥
सर्व, रूपवान् पदार्थ ज्याच्यामुळे रूपवान आहेत, दृष्टीचाही जो डोळा आहे सर्व, स्थानांचेही जो अधिष्ठान आहे तो श्रीकृष्ण परमात्मा असे म्हणाला. 17
1418-18
मग सांवळा सकंकणु । बाहु पसरोनि दक्षिणु । आलिंगिला स्वशरणु । भक्तराजु तो ॥1418॥
मग शामसुंदर भगवंतांनी आपला दिले. कंकणयुक्त उजवा हात पुढे करून, आपल्या अनन्यशरण आलेल्या भक्तश्रेष्ठ अर्जुनाला आलिंगन दिले. 18
1419-18
न पवता जयाते । काखे सूनि बुद्धीते । बोलणे मागौते । वोसरले ॥1419॥
ज्या वस्तू पर्यंत पोचणे अशक्य होऊन वाणी मनासहवर्तमान परत फिरली व मौनावली. 19
1420-18
ऐसे जे काही येक । बोला बुद्धीसिही अटक । ते द्यावया मिष । खेवाचे केले ॥1420॥
वाणीला व बुद्धीला अगम्य असे जे काही एक वस्तु ते स्वभक्ताला अर्पण करण्याकरिता देवांनी आलिंगनाचे निमित्तकेले. 1420
मुख्यसूची ओव्या श्लोक शब्दकोश व्यक्ती मदत PDF&अॅप दृष्टांत

1421-18
हृदया हृदय येक जाले । ये हृदयीचे ते हृदयी घातले । द्वैत न मोडिता केले । आपणाऐसे अर्जुना ॥1421॥
हृदयाला हृदयभिडले, ह्या अंतःकरणातील त्या अंतःकरणात (मूळ ठिकाणचे नाहीसे न होता) साठविले, व औपाधिक द्वैतभंग न करिता अर्जुनाला स्वपदावर बसविलें; 21
1422-18
दीपे दीप लाविला । तैसा परीष्वंगु तो जाला । द्वैत न मोडिता केला । आपणपे पार्थु ॥1422॥
एका दिव्याने दुसरा दिवा लावावा असाच जणू त्या आलिंगनाचा प्रकार घडला; देवभक्तादि द्वैताला धका न लावता पार्थाला आत्मरूप केला. 22
1423-18
तेव्हा सुखाचा मग तया । पूरु आला जो धनंजया । तेथ वाडु तऱ्ही बुडोनिया ॥ ठेला देवो ॥1423॥
वेळी अर्जुनाला सुखाचे जे भरते लोटले त्यात, देव एवढे मोठे खरे, पण तेही बुडाले ! 23
1424-18
सिंधु सिंधूते पावो जाये । ते पावणे ठाके दुणा होये । वरी रिगे पुरवणिये । आकाशही ॥1424॥
समुद्राला समुद्र मिळू गेला तर मिळण्याची गोष्ट बाजूसच राहून जलसंचयच दुप्पट होतो व तेवढा आकाशांतील भाग आणखी व्यापावा लागतो. 24
1425-18
तैसे तया दोघांचे मिळणे । दोघा नावरे जाणावे कवणे । किंबहुना श्रीनारायणे । विश्व कोंदले ॥1425॥
अर्जुनाच्या व देवांच्या संगमाची तशी स्थिति होऊन त्यांचे प्रेम अनावरपणे वाढले, ते कोण जाणू शकणार ? किंबहुना, नारायणस्वरूपाने (त्या ऐक्यानें) सर्वं विश्व कोंडून गेले. 25

1426-18
एवं वेदाचे मूळसूत्र । सर्वाधिकारैकपवित्र । श्रीकृष्णे गीताशास्त्र । प्रकट केले ॥1426॥
ह्याप्रमाणे, वेदाचे मूलसूत्र व सर्वाना जेथे सारखाच अधिकार आहे असे हे पवित्र गीताशास्त्र देवांनी प्रकट केले. 26॥
1427-18
येथ गीता मूळ वेदा । ऐसे केवी पा आले बोधा । हे म्हणाल तरी प्रसिद्धा । उपपत्ति सांगो ॥1427॥
गीता ही वेदांचेही मूळ आहे, हे तुम्ही कसे जाणले. असे जर कोणी म्हणेल तर त्याची प्रसिद्ध उपपति आम्ही सांगतो. 27
1428-18
तरी जयाच्या निःश्वासी । जन्म झाले वेदराशी । तो सत्यप्रतिज्ञ पैजेसी । बोलला स्वमुखे ॥1428॥
ती अशी- (केवळ) ज्याच्या श्वासोच्छवासापासून शब्दराशि (भांडार) जो वेद, तो जन्म पावला, असा जो सत्यप्रतिज्ञ भगवान, त्याने साक्षात् मुखावाटे सांगितलेले प्रतिज्ञा वचन ते हे, गीताशास्त्र होय. 28
1429-18
म्हणौनि वेदा मूळभूत । गीता म्हणो हे होय उचित । आणिकही येकी येथ । उपपत्ति असे ॥1429॥
म्हणून, गीता हे, वेदांचेही मूळ आहे असे जे आम्ही म्हटले ते योग्यच होय; ह्याला आणखीही एक उपपत्ति आहे. 29
1430-18
जे न नशतु स्वरूपे । जयाचा विस्तारु जेथ लपे । ते तयांचे म्हणिपे । बीज जगी ॥1430॥
जी वस्तु स्वरूपेकरून नष्ट न होता तिचे स्थूल स्वरूप जेथे (पूर्वी व नंतर) सूक्ष्मरूपाने दडून असते, ती वस्तु या स्थूल आकाराचे बीज असे लौकिकांत म्हणतात. 1430
मुख्यसूची ओव्या श्लोक शब्दकोश व्यक्ती मदत PDF&अॅप दृष्टांत

येथे सार्थ अभंग गाथ्यातील ७० अभंग टाकावे.

सार्थ ज्ञानेश्वरी, ज्ञानेश्वरी पारायण, ज्ञानेश्वरी वाचन, वाचावी ज्ञानेश्वरी, ज्ञानेश्वरीचे पारायण, संत ज्ञानेश्वर, Sartha Dnyaneshwari, Dnyaneshwari Parayan, Dnyaneshwari Wachan, Dnyaneshwari vachan, wachavi Dnyaneshwari, Dnyaneshwariche Parayan, Sant Dnyaneshwar,
Sant Tukaram Abhang Gatha, Tukaram Abhang Gatha, Tukaram Gatha, Tukaram Sartha Abhang Gatha, Sant Tukaram Abhang Gatha Parayan, Sant Tukaram Gatha Parayan, Tukaram Gatha Parayan, Sant Tukaram Sartha Gatha Parayan, Tukaram Sartha Gatha Parayan, Sartha Gatha Parayan,
संत तुकाराम अभंग गाथा, तुकाराम अभंग गाथा, तुकाराम गाथा, तुकाराम सार्थ अभंग गाथा, संत तुकाराम अभंग गाथा पारायण, संत तुकाराम गाथा पारायण, तुकाराम गाथा पारायण, संत तुकाराम सार्थ गाथा पारायण, तुकाराम सार्थ गाथा पारायण, सार्थ गाथा पारायण.