१३ डिसेंबर, दिवस ३४७ वा, नित्य पारायण, सार्थ ज्ञानेश्वरी अध्याय १८ वा, ओवी १३९१ ते १४१० सार्थ तुकाराम गाथा अभंग ४१५३ ते ४१६४

“१३ डिसेंबर” सार्थ ज्ञानेश्वरी व संत तुकाराम महाराज सार्थ अभंग गाथा पारायण

हे पारायण पाहण्यासाठी आणि ऐकण्यासाठी🎧
“वारकरी रोजनिशी चॅनल पाहा” 🔊📢

Sartha Gatha + Dnyaneshwari Nitya Parayan 13 December
” राम कृष्ण हरी “
आज दिनांक १३ डिसेंबर असून
आजच्या पारायणात “सार्थ ज्ञानेश्वरीच्या १८ व्या अध्यायातील 25 ओव्या आणि
संत जगद्गुरु तुकाराम महाराज यांच्या अभंग गाथातील १२ अभंग, आज अभंग XX ते XX चे पारायण आपण करणार आहोत.
१३ डिसेंबर, नित्य पारायण, सार्थ ज्ञानेश्वरी अध्याय १८ वा, ओवी १३९१ ते १४१०,

1391-18
तैसे स्वर्गनरकसूचक । अज्ञान व्याले धर्मादिक । ते सांडूनि घाली अशेख । ज्ञाने येणे ॥1391॥
याप्रमाणे, स्वर्गनरक प्राप्तीची साधने जे धर्माधर्म, त्यांची अज्ञान ही जननी आहे, त्याचा ह्या ज्ञानाने निःशेष नाश कर. 91
1392-18
हाती घेऊन तो दोरु । सांडिजे जैसा सर्पाकारु । का निद्रात्यागे घराचारु । स्वप्नींचा जैसा ॥1392॥
दोर हाती आल्यावर त्यावर पूर्वी भासलला सर्प जसा नष्ट होतो, किंवा जागे झाल्यावर स्वप्नातील सर्व व्यवहार जसा लोपतो. 92
1393-18
नाना सांडिलेनि कवळे । चंद्रींचे धुये पिवळे । व्याधित्यागे कडुवाळे- । पण मुखाचे ॥1393॥
कावीळ नाहींशी झाली, म्हणजे चंद्राच्या ठिकाणी दिसणारा पिवळेपण जसा नाहीसा होतो किंवा व्याधिनाशाने मुखाचा कडवटपणा जसा जातो; 93
1394-18
अगा दिवसा पाठी देउनी । मृगजळ घापे त्यजुनी । का काष्ठत्यागे वन्ही । त्यजिजे जैसा ॥1394॥
दिवस मावळतांच मृगजळ नाहीसे होते, किंवा काष्ठत्यागाने जस वन्हित्यागही केलासा होतो. 94
1395-18
तैसे धर्माधर्माचे टवाळ । दावी अज्ञान जे का मूळ । ते त्यजूनि त्यजी सकळ । धर्मजात ॥1395॥
त्याप्रमाणे धर्माधर्माचा बाऊ वाटविणारे मूळ कारण जे अज्ञान, त्याचा त्याग करून सर्व धर्माधर्मापासून मुक्त हो. 95

1396-18
मग अज्ञान निमालिया । मीचि येकु असे अपैसया । सनिद्र स्वप्न गेलया । आपणपे जैसे ॥1396॥
निद्रा दोषासह स्वप्ननाश झाल्यावर जसा आपला आपणच एकटा असतो, तसा अज्ञाननाशानंतर एकटा मीच आपोआप सहज उरतो 96
1397-18
तैसा मी एकवाचूनि काही । मग भिन्नाभिन्न आन नाही । सोऽहंबोधे तयाच्या ठायी । अनन्यु होय ॥1397॥
एक माझ्या सत्तेवाचून, जगात कोणत्याही पदार्थाला भिन्न किवा अभिन्नत्वाने नांदण्याइतकी स्वतंत्र सत्ता नाही, असे जे माझी सर्वव्यापक स्वरूप, त्याच्याशी माझेही वस्तुतः तेच स्वरूप आहे अशा शुद्ध बोधाने अनन्य हो. (वेगळा उरू नको. ) 97
1398-18
पै आपुलेनि भेदेविण । माझे जाणिजे जे एकपण । तयाचि नांव शरण । मज यीणे गा ॥1398॥
आपण स्वतः वेगळेपणाने न उरता, सर्वत्र मीच एकटा एक आहे असे ज्याने नि:संदेहपणे जाणिले, तोच एक, अर्जुना, मला खरा शरण झाला. 98
1399-18
जैसे घटाचेनि नाशे । गगनी गगन प्रवेशे । मज शरण येणे तैसे । ऐक्य करी ॥1399॥
घट ह्या उपाधीच्या नाशाने, जसे घटाकाश जणू महाकाशांत प्रवेश करिते, त्याचप्रमाणे मला शरण येऊन माझ्याशी एकरूप हो. 99
1400-18
सुवर्णमणि सोनया । ये कल्लोळु जैसा पाणिया । तैसा मज धनंजया । शरण ये तू ॥1400॥
सोन्याचा मणि जसा सोन्याशी व लाट जशी जलाशी नित्य अनन्य असते, तसेच, अर्जुना, तु मला शरण असावे. 1400
मुख्यसूची ओव्या श्लोक शब्दकोश व्यक्ती मदत PDF&अॅप दृष्टांत

1401-18
वाचूनि सागराच्या पोटी । वडवानळु शरण आला किरीटी । जाळूनि ठाके तया गोठी । वाळूनि दे पा ॥1401॥
दुसराही शरण येण्याचा प्रकार आहे; समुद्राला वडवानल शरण येऊन त्याच्या
अंतरात राहिला खरा; पण तो तेथेही दाहरूपाने आहे; तशी शरणागति नको हो ! 1
1402-18
मजही शरण रिघिजे । आणि जीवत्वेचि असिजे । धिग् बोली यिया न लजे । प्रज्ञा केवी ॥1402॥
मलाही शरण आलेला आहे आणि पुन्हा आपल्याला जीवच समजतो; धिक्कार असो ह्या भाषेला ! असे म्हणतांना त्याची बुद्धि लाजत कशी नाही ? 2
1403-18
अगा प्राकृताही राया । आंगी पडे जे धनंजया । ते दासिरूंहि की तया । समान होय ॥1403॥
अरे, पृथ्वीवरील एखाद्या राजाने अगदी सामान्य दासीचाही जर अंगिकार केला तरती राणीपद पावते. 3
1404-18
मा मी विश्वेश्वरु भेटे । आणि जीवग्रंथी न सुटे । हे बोल नको वोखटे । कानी लाऊ ॥1404॥
तर मग विश्वाचा स्वामी जो मी, त्याची भेट होऊनहि पुन्हा जीवदशा तशीच कायम आहे, असे ओंगळ बोल नुसते ऐकण्यासही आमचे कान तयार नाहीत, 4
1405-18
म्हणौनि मी होऊनि माते । सेवणे आहे आयिते । ते करी हाता येते । ज्ञाने येणे ॥1405॥
म्हणून, मद्रूप झालास की माझी अनायासे (सहज) सेवा घडते; ते मद्रूप होणे साध; ती सिद्धि या मी सांगितलेल्या ज्ञानानं प्राप्त होते; 5

1406-18
मग ताकौनिया काढिले । लोणी मागौते ताकी घातले । परी न घेपेचि काही केले । तेणे जेवी ॥1406॥
दधिमंथनाने ताकांतून लोणी निराळे केले, आणि मग ते पुन्हा ताकत टाकिले तरी जसे काही केल्या त्याच्याशी एकरूप होत नाही. 6
1407-18
तैसे अद्वयत्वे मज । शरण रिघालिया तुज । धर्माधर्म हे सहज । लागतील ना ॥1407॥
त्याप्रमाणे, शुद्ध अद्वयबोधाने मला शरण आलास (मद्रूप झालास) म्हणजे सहजच धर्माधर्माचा तुला स्पर्श होणार नाही. 1407
1408-18
लोह उभे खाय माती । ते परीसाचिये संगती । सोने जालया पुढती । न शिविजे मळे ॥1408॥
लोखंड मातीत असले तर, ती त्याला खाऊन टाकते, पण तेच परिसाच्या स्पर्शाने सोने झाल्यावर पुन्हा मातीत ठेवले तर तिचा त्याला यत्किंचींतही उपद्रव होत नाही. 8
1409-18
हे असो काष्ठापासोनि । मथूनि घेतलिया वन्ही । मग काष्ठेही कोंडोनी । न ठके जैसा ॥1409॥
हे असू द्या; काष्ठांच्या घर्षणाने उत्पन्न केलेला अग्नी, मग जसा काष्ठांनीही झांकला जात नाही. 9
1410-18
अर्जुना काय दिनकरु । देखत आहे अंधारु । की प्रबोधी होय गोचरु । स्वप्नभ्रमु । ॥1410॥
अर्जुना, सूर्याला कधी अंधार भेटतो का ? किंवा जागृतीत, स्वप्नात कल्पिलेले व्यवहार आढळतात काय ? 1410
मुख्यसूची ओव्या श्लोक शब्दकोश व्यक्ती मदत PDF&अॅप दृष्टांत

येथे सार्थ अभंग गाथ्यातील ७० अभंग टाकावे.

सार्थ ज्ञानेश्वरी, ज्ञानेश्वरी पारायण, ज्ञानेश्वरी वाचन, वाचावी ज्ञानेश्वरी, ज्ञानेश्वरीचे पारायण, संत ज्ञानेश्वर, Sartha Dnyaneshwari, Dnyaneshwari Parayan, Dnyaneshwari Wachan, Dnyaneshwari vachan, wachavi Dnyaneshwari, Dnyaneshwariche Parayan, Sant Dnyaneshwar,
Sant Tukaram Abhang Gatha, Tukaram Abhang Gatha, Tukaram Gatha, Tukaram Sartha Abhang Gatha, Sant Tukaram Abhang Gatha Parayan, Sant Tukaram Gatha Parayan, Tukaram Gatha Parayan, Sant Tukaram Sartha Gatha Parayan, Tukaram Sartha Gatha Parayan, Sartha Gatha Parayan,
संत तुकाराम अभंग गाथा, तुकाराम अभंग गाथा, तुकाराम गाथा, तुकाराम सार्थ अभंग गाथा, संत तुकाराम अभंग गाथा पारायण, संत तुकाराम गाथा पारायण, तुकाराम गाथा पारायण, संत तुकाराम सार्थ गाथा पारायण, तुकाराम सार्थ गाथा पारायण, सार्थ गाथा पारायण.