१२ डिसेंबर, दिवस ३४६ वा, नित्य पारायण, सार्थ ज्ञानेश्वरी अध्याय १८ वा, ओवी १३७१ ते १३९० सार्थ तुकाराम गाथा अभंग ४१४१ ते ४१५२

“१२ डिसेंबर” सार्थ ज्ञानेश्वरी व संत तुकाराम महाराज सार्थ अभंग गाथा पारायण

हे पारायण पाहण्यासाठी आणि ऐकण्यासाठी🎧
“वारकरी रोजनिशी चॅनल पाहा” 🔊📢

Sartha Gatha + Dnyaneshwari Nitya Parayan 12 December
” राम कृष्ण हरी “
आज दिनांक १२ डिसेंबर असून
आजच्या पारायणात “सार्थ ज्ञानेश्वरीच्या १८ व्या अध्यायातील 25 ओव्या आणि
संत जगद्गुरु तुकाराम महाराज यांच्या अभंग गाथातील १२ अभंग, आज अभंग XX ते XX चे पारायण आपण करणार आहोत.
१२ डिसेंबर, नित्य पारायण, सार्थ ज्ञानेश्वरी अध्याय १८ वा, ओवी १३७१ ते १३९०,

1371-18
तो देवो मी सत्यसंकल्पु । आणि जगाच्या हिती बापु । मा आणेचा आक्षेपु । का करावा ? ॥1371॥
असा जो मी सत्यसंकल्प ईश्वर, व जगाच्या कल्याणाविषयी तत्पर असणारा, त्या मी शपथ, वाहणेचे कारणच काय ? 71
1372-18
परी अर्जुना तुझेनि वेधे । मिया देवपणाची बिरुदे । सांडिली गा मी हे आधे । सगळेनि तुवा ॥1372॥
अर्जुना परंतु, तू मला इतके वेड लाविले आहेस की, मी देव म्हणून कोणी आहे ह्याचे मला भानही नाही (खरेसांगू का ?) माझे अर्धसत्व नष्ट होऊन माझ्या ठिकाणी तुझीच सर्वस्वी स्थापना होऊन अदलाबदल झाल्यासारखी आहे. 72
1373-18
पै काजा आपुलिया । रावो आपुली आपणया । आण वाहे धनंजया । तैसे हे की ॥1373॥
किंवा आपल्या कार्यासाठी राजा जशी आपली स्वतःचीच शपथ घेतो तसाच काहीसा हा प्रकार होय. 73
1374-18
तेथ अर्जुनु म्हणे देवे । अचाट हे न बोलावे । जे आमचे काज नांवे । तुझेनि एके ॥1374॥
त्यावर अर्जुन म्हणाला, देवा, असे भलतेच नका हो बोलू; अहो, आमची सर्व कार्यं नुसत्या तुमच्या नाममात्राने सिद्धीस जातात. 74
1375-18
यावरी सांगो बैससी । का सांगता भाषही देसी । या तुझिया विनोदासी । पारु आहे जी ? ॥1375॥
असे असूनही, तूच आम्हाला आमच्या मोठेपणाच्या गोष्टी सांगतोस आणि त्याही शपथ वाहून ! देवा ! तुमच्या ह्या विनोदाला काही सीमा आहे का ? 75
1376-18
कमळवना विकाशु । करी रवीचा एक अंशु । तेथ आघवाचि प्रकाशु । नित्य दे तो ॥1376॥
अंशतः सूर्यप्रकाशानेही कमलवने विकसित होतात पण तो त्यांना आपला सर्वच प्रकाश नित्य देतो. 76
1377-18
पृथ्वी निवऊनि सागर । भरीजती येवढे थोर । वर्षे तेथ मिषांतर । चातकु की ॥1377॥
पृथ्वी शांत होऊन समुद्रही भरतील इतकी अफाट; वृष्टी मेघ करितात खरे पण त्याचे निमित्त अनन्यशरण चातकाची तृषा हरण करणे असते. 77
1378-18
म्हणौनि औदार्या तुझेया । मज निमित्त ना म्हणावया । प्राप्ति असे दानीराया । कृपानिधी ॥1378॥
त्याच न्यायाने, हे दानशूर, दयानिधे देवा, तुझ्या ज्ञानदानरूपी औदार्याला नाही म्हणावयास मी निमित्त झालो हे खरे, पण त्यात सर्व जगाचे कल्याण अगर उद्धार आपण केला; 78
1379-18
तव देवो म्हणती राहे । या बोलाचा प्रस्तावो नोहे । पै माते पावसी उपाये । साचचि येणे ॥1379॥
तेव्हा देव म्हणाले, अर्जुना, आता ही प्रस्तावना राहु दे; ( आपण मूळ गोष्टीवर येऊ) हे पहा; ह्या उपायाने तू मला निश्चयैकरून येऊन मिळशील. 79
1380-18
सैंधव सिंधू पडलिया । जो क्षणु धनंजया । तेणे विरेचि की उरावया । कारण कायी ? ॥1380॥
अर्जुन, ज्याक्षणी मिठाचा खडा पाण्यात पडतो त्याच क्षणी तो विरतोच; वेगळे रहाण्याचे कारणच काय ? 1380
मुख्यसूची ओव्या श्लोक शब्दकोश व्यक्ती मदत PDF&अॅप दृष्टांत
1381-18
तैसे सर्वत्र माते भजता । सर्व मी होता अहंता । निःशेष जाऊनि तत्वता । मीचि होसी ॥1381॥
त्याप्रमाणे, सर्वत्र असलेली माझी व्याप्ति जाणून भजन केले असता व सर्व मीच आहे अशा दृष्टीचा उदय झाला असता, अहंता निःशेष नाहीशी होऊन तू तत्त्वतः मद्रूपच होशील. 81
1382-18
एवं माझिये प्राप्तीवरी । कर्मालागोनि अवधारी । दाविली तुज उजरी । उपायांची ॥1382॥
ह्याप्रमाणे कर्मापासून ब्रह्मात्म्यैक्यज्ञानपर्यंतचे माझ्या प्राप्तीचे सर्व उपाय तुला स्पष्ट करून सांगितले. 82
1383-18
जे आधी तव पंडुसुता । सर्व कर्मे मज अर्पिता । सर्वत्र प्रसन्नता । लाहिजे माझी ॥1383॥
थोडक्यात असें-अर्जुना, प्रथम सर्व कर्म मला अर्पण करावी म्हणजे सर्वत्र माझी प्रसन्नता प्राप्त होते. 83
1384-18
पाठी माझ्या इये प्रसादी । माझे ज्ञान जाय सिद्धी । तेणे मिसळिजे त्रिशुद्धी । स्वरूपी माझ्या ॥1384॥
अशा प्रसन्नतेनंतर, मत्प्राप्त्यर्थं केलेला ज्ञानविचार सिद्धीस जाऊन, तो निश्चयेकरून मद्रूप होतो. 84
1385-18
मग पार्था तिये ठायी । साध्य साधन होय नाही । किंबहुना तुज काही । उरेचि ना ॥1385॥
अशी स्थिति झाल्यावर, अर्जुना, साध्य-साधनादि व्यवहाराचा वाचा लोप होऊन, तुला काहीही कर्तव्य उरणार नाही. 85
1386-18
तरी सर्व कर्मे आपली । तुवा सर्वदा मज अर्पिली । तेणे प्रसन्नता लाधली । आजि हे माझी ॥1386॥
पार्था, तुजवर मी जो आज प्रसन्न आलो आहे, त्याचे कारण, तू सर्वदा सर्वं कर्म मदर्पणबुद्धीने केलीस. 86
1387-18
म्हणौनि येणे प्रसादबळे । नव्हे झुंजाचेनि आडळे । न ठाकेचि येकवेळे । भाळलो तुज ॥1387॥
म्हणून हा युद्धाचा प्रसंग आहे; आतांच नको; पुढे पाहुं; वगैरे काहीही विचार न करिता मी ह्या प्रसादबळाने तुला भाळलों. (वश झालो) 87
1388-18
जेणे सप्रपंच अज्ञान जाये । एकु मी गोचरु होये । ते उपपत्तीचेनि उपाये । गीतारूप हे ॥1388॥
ज्यायोगे, कार्यासह अज्ञाननिवृत्ति होऊन अद्वितीय एक असा जो मी, त्या माझे आत्मत्वाने अपरोक्ष होईल, ते माझे गीतारूप ज्ञान अनेक युक्तीच्या उपायांनी, 88
1389-18
मिया ज्ञान तुज आपुले । नानापरी उपदेशिले । येणे अज्ञानजात सांडी वियाले । धर्माधर्म जे ॥1389॥
मी तुला माझ्या आत्मज्ञानाचा नाना प्रकारे उपदेश केला; त्याने, जे धर्माधर्मादि व्याले आहे अशा अज्ञानमात्राचा त्याग कर. 89
सर्वधर्मान्परित्यज्य मामेकं शरणं व्रज ।
अहं त्वां सर्वपापेभ्यो मोक्ष्ययिष्यामि मा शुचः ॥18. 66॥
1390-18
आशा जैसी दुःखाते । व्याली निंदा दुरिते । हे असो जैसे दैन्याते । दुर्भगत्व ॥1390॥
आशा दुःखाची, निंदा पापाची, किंवा हेअसो, दुर्दैव जशी दैन्याची जननी आहे, 1390
मुख्यसूची ओव्या श्लोक शब्दकोश व्यक्ती मदत PDF&अॅप दृष्टांत

येथे सार्थ अभंग गाथ्यातील ७० अभंग टाकावे.

सार्थ ज्ञानेश्वरी, ज्ञानेश्वरी पारायण, ज्ञानेश्वरी वाचन, वाचावी ज्ञानेश्वरी, ज्ञानेश्वरीचे पारायण, संत ज्ञानेश्वर, Sartha Dnyaneshwari, Dnyaneshwari Parayan, Dnyaneshwari Wachan, Dnyaneshwari vachan, wachavi Dnyaneshwari, Dnyaneshwariche Parayan, Sant Dnyaneshwar,
Sant Tukaram Abhang Gatha, Tukaram Abhang Gatha, Tukaram Gatha, Tukaram Sartha Abhang Gatha, Sant Tukaram Abhang Gatha Parayan, Sant Tukaram Gatha Parayan, Tukaram Gatha Parayan, Sant Tukaram Sartha Gatha Parayan, Tukaram Sartha Gatha Parayan, Sartha Gatha Parayan,
संत तुकाराम अभंग गाथा, तुकाराम अभंग गाथा, तुकाराम गाथा, तुकाराम सार्थ अभंग गाथा, संत तुकाराम अभंग गाथा पारायण, संत तुकाराम गाथा पारायण, तुकाराम गाथा पारायण, संत तुकाराम सार्थ गाथा पारायण, तुकाराम सार्थ गाथा पारायण, सार्थ गाथा पारायण.